Tüylerimi diken diken eden şey dün sabah uyandigimda gökyüzü bulutunun aynı şekilde sağ baş parmagima işlenmesi ile oldu asıl önemli olanda aynı şeklin yıllar evvel aynı parmagimda olması bunun ne demek olduggunu bilmiyorum bu galiba gerçek ve yıllar evvel aynı görüntünün parmagimda olduğunu kanitlayamam. Fotofraftan anlasilacagi uzere bu nakış işlenmiş gibi bir resme benzeyen kanat şeklinde bir bulut bir kanat mavi diğeri ise kırmızı soldan sağa doğru bakılırsa çok büyük kanatlı filmlerde anlatılan ejderha bana çok sinirli biri oldugumu sebebinin de bir kaç uzaylınin bizden bahsetmesi olabilecegi söylendi. Umarım gece birisi printer ile yüklememistir. Eğer öyle değilse yine konuşmamız gerekecek. Aklımda bir belirdi az önce insanların elektromanyetik radyo frekanslari ile bir insanin beynini ele geçirip geciremedigi. Biri üzerine yapilacak çok iğrenç bir oyun tanrının insan iradesini ele gecirenlerin buyuculer olduğunu soyledi. Okulumun bunu amerikalilarin yaptığını dusunuyor da o...
I didn’t realize I was slowly losing my time and the magic of youth. I noticed that in these places, people's value seems to be only revealed at their highest points—my own worth has diminished. The voices inside my head have made me lose interest in working. I'm tired of the barriers that prevent me from doing what society considers high-level work. And honestly, I can't even manage low-level jobs either. Even though I know I’m still young in my 30s, I’m afraid—whether for myself or for someone else—that any action I take will only lead to disappointment and despair. I’m deeply tired of this pattern; it’s exhausting. I no longer feel hatred toward the people who treat me badly—but actually, I find disgust in it now. What I truly need isn’t anger; it's something far more profound. The truth is, someone has hidden their weapon and I'm trying to figure out who they are—more than that, I just want to know their identity. That feels utterly degrading. I still can'...